UpTheIrons.info

[Bogi]

[Mistrz]

A tak nawiasem mówiąc. Gdzieniegdzie oferuje się usługi pt. renowacja(szlifowanie) porysowanych płyt CD. Ciekawe z jakim skutkiem.....

[Witkacy]

[Mistrz]

Tylko z jakim skutkiem? Można pewnie przesadzić.

[Witkacy]

[Brooce]

Ktoś wystawił na allegro Dance of death DVD AUDIO

[mi.kalisz]

chyba całkiem tanio? jakby się komuś nie chciało szukać http://www.allegro.pl/ite...udio_wa_wa.html

[asdfgh]

kiedyś miałem farta i bodajże w saturnie czy czymś takim za 30 czy 35 kupiłem. Ogólnie studyjne maiden w 5.1 jest rewelacyjne(znaczy jeszcze bardziej rewelacyjne niż stereo ). Szkoda że AMOLAD nie doczekało się takiej wersji

[Frodli]

Przesłuchałem płytę po chyba roku przerwy (jak nie dłużej) i bardzo fajna mi się wydaje

[mi.kalisz]

miałem dokładnie to samo!! tylko age of innocence nadal strasznie średnie. ale te solówki mmm miodzio. I po tym jak poznałem trochę zespołów to wreszcie widzę i słyszę, że Bruce jest NAPRAWDĘ świetny

[Dziku]

WD 7/10
R 8/10
NML 8/10
M 8/10
DoD 9/10
GoT 5/10
NF 7/10
P 9/10
FitS 8/10
AoI 5/10
J 8/10

[Frodli]

Iron Maiden - "Dance of Death" (2003)

Po otrąbionym wszem i wobec reunion, wydaniu w roku milenijnym świetnego „Brave New World” i tournee zakończonym wydaniem kultowym wśród fanów DVD „Rock in Rio” dla zespołu nadszedł czas na spłodzenie czegoś nowego. Wydany materiał liczył jedenaście ścieżek, a skryty był za najgorszym w historii zespołu coverem. Mimo wszystko można optymistycznie założyć, że nie szata zdobi płytę, więc...

Krążek otwiera “Wildest Dreams”, rocker spod rąk duetu Smith/Harris. Nic w tym dziwnego, po reunion Adrian to etatowy dostawca openerów (skomponował wszystkie trzy dotychczasowe). Numer oparty na prostej filozofii- zwrotka, śpiewny, prymitywny wręcz refren, zwrotka, refren, solo, zwolnienie, przyspieszenie, refren, ajronowy patent na koniec. Kolejny na liście „Rainmaker” to już właściwe rozwinięcie płyty i niestety w tym momencie zaczynają się schody, bo krążek w niczym nie przypomina dotychczasowych dokonań Dziewicy. Specyficzna kompozycja, za to miła dla ucha praca gitar. Deliktane dźwięki wydobywane z elektryków zwiastują „No More Lies”, pierwszą z bardziej rozbudowanych propozycji zespołu zawartych na albumie. Co prawda powtarzanie w refrenie do znudzenia tytułu można uznać za kontynuację tradycji rodem z „Virtual XI”, ale po rozkręceniu się utwór może się podobać. Szkoda tylko, że w siedmiominutowym utworze gitarzyści dostali tak mało czasu na popisy solowe, bo ich kilkunastosekundowe brzmią bardzo ciekawie. Bez specjalnego zmiękczania jak to wcześniej było wkracza „Montsegur”. Numer utrzymany w stylu poprzedniego albumu. Ogólnie nie ma się jednak czym zachwycać, bo ani solówki, ani unisona nie przekonują jak za lepszych lat. Do tej pory album prezentował się średnio lub co najwyżej dobrze, ale tytułowy kawałek sporo nadrabia. Rozkręca się niemal trzy minuty, masakruje słuchacza, potem swoje dokładają gitarzyści (Gers tu po prostu zniszczył) i mamy najlepszą kompozycję na płycie. Jeden z tych utworów, które zamiast opisywać słowami należy po prostu polecić. Skoczny, melodyjny nastrój płyty kontynuuje „Gates of Tomorrow”. Śmiało można go zdefiniować jako miks dwóch pierwszych kawałków. Za to solówki masakra. Znów brawa dla Gersa, jego szybki, aczkolwiek nieco niechlujny styl świetnie się tu sprawdza. W „New Frontier” niespodzianka, bo po dwóch dekadach w zespole w końcu kompozycyjnie udziela się Nicko. Co prawda jako jeden z trzech autorów, ale zawsze. Ogólnie jest przebojowo i do przodu, czyli jak w poprzednim kawałku. Ósemką podpisane jest epickie „Paschendale” traktujące o bitwie z czasów I wojny światowej. Zasadniczo ten posępny numer można nazwać zapowiedzią następnej płyty. Trochę podobnym do „No More Lies” intrem raczy nas „Face in the Sand”. Jak na tak wolną i majestatyczną kompozycję dziwi zastosowanie monotonnej podwójnej stopy. Bardzo dziwny kawałek i irytująco zawodzący Bruce. W „Age of Innocence” znów mamy do czynienia z „bravenewworldowaniem” i w sumie wyszło to kawałkowi na dobre, ale też o geniuszu nie może być mowy, bo tenże objawił się na „Dance of Death” tylko dwukrotnie. Wisienką na całościowo niezbyt udanym torcie jest akustyczno-symfoniczny „Journeyman”. Jedna z kilku zaledwie w dorobku zespołu rasowych ballad.

Patrząc całościowo na ten album trudno nie dojść do wniosku, że pomysły zaprezentowane tu przez zespół niemal nie pasują do marki „Iron Maiden”. Po przymknięciu na to oka wciąż pozostaje wrażenie, że za dużo tu średnich momentów. Trzy-cztery numery mogłyby (z pożytkiem dla całości) wcale się tu nie znaleźć. Ocena jest tak wysoka tylko dzięki dwóm sztandarowym kompozycjom z krążka. Dla mnie to najsłabszy krążek po „No Prayer For The Dying”.

Ocena: 8/10

Po numerach:
WD 8/10
R 7,5/10
NML 8,5/10
M 7/10
DoD 10/10
GoT 8/10
NF 8/10
P 10/10
FitS 7/10
AoI 7,5/10
J 8/10

[hills runner]

Face in the Sand jest właśnie świetne, znakomite wokale Bruce'a ,świetne solo Adriana, nr. 3 na płycie!

[mashey]

Mam takie 'techniczne' pytanie odnośnie płyty - w jaki sposób można ją bezpiecznie zgrać na kompa? Słyszałem różnie historie, że podczas takiej operacji dochodziło do uszkodzenia płyty(chyba nawet ktoś na tym forum pisał o takim przypadku), a ja nie chciałbym uszkodzić swojego egzemplarza.

[NivlheiM]

Hę? Jakie uszkodzenie płyty? To niemożliwe (tzn niby wszystko jest możliwe, ale BARDZO BARDZO BARDZO BARDZO mało prawdopodobne, mówimy tu o przypadkach typu podczas zgrywania strzeli piorun, mieszkanie pójdzie z dymem, a razem z nim płyta ). Płycie nic nie grozi. Ja używam programu audiograbber.

[Jaerdic]